วัยแสบสาแหรกขาด โครงการ 2
ตอนที่ 15
จุลมาสโทร.แจ้งข่าวดีแก่ทราย ทรายดีใจมากบอกว่าเย็นนี้จะรีบไปเยี่ยม รู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูกเมื่อ “หลุดไปอีกขั้น” แต่พอดูกระดาษโน้ตก็สะดุดเพราะเย็นนี้มีนัดกับพีท ครูป้องบอกว่าไม่เป็นไร ตนจะรับไม้ต่อเอง
ทรายบอกว่าคุณตากับคุณยายจะมาด้วย ครูป้องบอกว่าดีจะได้ฝึกไปพร้อมกันเลย แต่ละเคสตอนนี้พัฒนาไปทางที่ดีน่าจะทันก่อนปิดเทอม และทรายก็จะได้ทำหน้าที่คุณแม่บ้านได้อย่างสบายใจ น้าป้องอยากเห็นหน้าหลานแล้ว
ทรายแซวว่าน้าหรือลุง ป้องขำบอกว่าลุงก็ได้เพราะตอนนี้กระแสลุงกำลังมาแรง
ส่วนบุ๊คที่มาเรียนวันแรก เพื่อนกลุ่มเล่นเกมออนไลน์เรียกบุ๊คที่ถือว่าฝีมือขั้นเทพให้ช่วยแก้สถานการณ์หน่อย บุ๊คนึกถึงสัญญาที่ให้กับพ่อแม่ไว้ว่าจะไม่เล่นเกมอีก จนกว่าจะเรียนจบชั้น ม.4 บอกว่าไม่ได้ต้องรีบกลับบ้าน วันนี้นัดหมอไว้แล้วผละไปเลย
พอกรรู้ก็ชมว่าบุ๊คเก่งมาก อาทิตย์หน้ามาเรียนเต็มวันน่าจะสบายมาก
“ผมว่ามันก็น่าจะง่ายกว่าวันนี้” บุ๊คขอบคุณกรกับทรายที่แนะนำพ่อแม่ตนหลายอย่าง “ผมไม่เคยคิดเลยนะครับว่า ครอบครัวผมจะเป็นแบบที่มันเป็นในวันนี้” บุ๊คซึ้งจนน้ำตาคลอ “เอาจริงๆนะครับ ผมไม่เคยนึกเลยว่าพ่อแม่รักผมมากขนาดนี้ ผม...ขอบคุณมากครับ”
กรบอกว่ามันเป็นหน้าที่ของครูอยู่แล้ว ทรายก็ว่าพ่อแม่บุ๊คก็รู้แล้วว่าบุ๊ครักพวกเขามากเหมือนกัน ชมว่าบุ๊คเข้มแข็งเพื่อตัวเองเพื่อครอบครัว ขอบคุณตัวเองด้วยนะที่มาถึงวันนี้ได้
“ผมก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะทำได้ดี ก็จะพยายามรักษาสกิลนี้ไว้ อัปเวลไปเรื่อยๆนะครับ” แล้วลากลับเพราะอยากกลับให้ตรงเวลาที่นัดพ่อแม่ไว้
กรถอนหายใจเบาๆ พูดกับทรายอย่างรู้สึกดีว่า
“เวลาที่เราช่วยเหลือใครแล้วเขาเห็นคุณค่า มาขอบคุณเรา มันรู้สึกดีเนอะ”
“แล้วคุณล่ะคะ ขอบคุณรองพรรณีหรือยัง”
“เออใช่ ลืมไปเลย”
เมื่อกรไปขอบคุณครูพรรณี พรรณีบอกว่ามันเป็นหน้าที่ของตนอยู่แล้ว แต่ถึงเป็นหน้าที่ตนก็ขอมีข้อแลกเปลี่ยนจาก ผอ. ครูพรรณีเสนอขอเป็นที่ปรึกษาในการปรับรายวิชาในหลักสูตร PBL ของครูป้องเกียรติ
“ทำไมครับ”
“เพราะฉันคุยเรื่องนี้กับ ผอ. และครูป้องมาหลายครั้ง แต่ไม่มีใครทำอะไร ฉันเลยคิดว่าน่าจะเข้ามาช่วยก่อนที่ผู้ปกครองจะไม่เข้าใจและต่อต้านมากไปกว่านี้ ผอ.จะได้มีเวลาไปทำเรื่องกิจกรรมอื่นๆได้เต็มที่”
เห็นสีหน้ากรเหมือนจะแย้ง ครูพรรณีขัดทันทีว่า ไม่ได้ประชดแต่คิดแบบนั้นจริงๆ แล้วถามว่า ผอ.รู้ไหมว่าปัญหาการศึกษาของไทยคืออะไร กรว่าส่วนหนึ่งก็ความล้าหลัง ครูพรรณีบอกว่าไม่ใช่การปิดกั้นหรือการยึดติดอยู่กับอะไรเดิมๆ แต่ปัญหาคือการเปิดกว้างมากเกินไปและการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
กรนิ่งฟังอย่างแปลกใจ ครูพรรณีพูดต่ออย่างเห็นปัญหาและเข้าใจว่า
